Thursday, April 30, 2009

നൊമ്പരം

മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്നൊരു സന്ധ്യയില്‍
മിഴിനീര്‍ തോരാതെ നീ നില്‍ക്കവേ അറിയുന്നു ഞാന്‍
പറയാന്‍ വിതുമ്പും നിന്‍ ഗദ്ഗദം
തെളിമാനം കാര്‍മേഘത്താല്‍ മറയ്ക്കും പോലെ
എന്തിനു ഒളിക്കുന്നു നിന്‍ നൊമ്പരം
പിടയും നിന്‍ ആത്മ നൊമ്പരങ്ങളില്‍
ഒരു കുളിര്‍ മഞ്ഞായ്‌ ഞാന്‍ പൊതിയവേ
പിന്നെയും തേങ്ങന്നതെന്തിനു നീ
നിന്‍ മിഴികളില്‍ കണ്ടു ഞാന്‍ ഒരു
ജന്മത്തിന്‍ തീരാ ദുഖങ്ങളും നൊമ്പരങ്ങളും
എന്റെ ഏകാന്ത ജീവിതത്തിലേക്ക് എന്തിനു നീ വന്നു
ഒരു സൌഹൃതതിന് ‍ കുളിര്‍മഴ ആയിരുന്നു
ഏതോ ചെനായ്കളാല്‍ അപമാനിതയായ്‌
നിന്‍ ദുഖത്തിന്‍ ഗാഢത ഞാന്‍ അറിയുന്നു
നിന്റെ ദുഖങ്ങളും വേദനകളും എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചിട്ട്
എന്നൈ വിട്ടു പോയോ സഖി
ഒരിക്കല്‍ നീ ആരും അറിയാതെ മരണത്തിന്‍
അഗാധ ഗര്‍ത്തത്തിലേക്ക് സ്വയം താന്നു പോയി
എന്ന് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു
പ്രിയ സഖി നീ എന്‍ സോദരി ആയിരുന്നു എങ്കില്‍
നിന്‍ ദുരന്തത്തില്‍ ദുഖിക്കാന്‍ ആരും ഇല്ലെങ്കിലും
സോദരി നിനക്ക് തരുവാന്‍
എന്റെ രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീര്‍ മാത്രം