Sunday, May 3, 2009

രാഗമൌനം

വാടികരിഞ്ഞൊരെന്‍ ഉദ്യാനത്തില്‍ ഒരു
പുല്‍നാബായി നീ ഉയര്നുവന്നപോള്‍
കണ്ണുനീര്‍ നനച്ചു വളര്‍ത്തിയ നീ
ഇന്നെന്‍ ഹൃദയത്തിന്‍ ജീവരാഗ്മാണ്
എങ്ങിലും ജീവിതം എന്നാ മഹാസത്യത്തില്‍
എന്‍ ജീവരാഗം ഒരു രാഗമൌനമായി
അലിഞ്ഞു പോകുമ്പോഴും അ രാഗത്തെ
ആത്മാവിനോട് ചേര്‍തണയ്കുന്നു ഞാന്‍
ഇനിയുള്ള ജന്മത്തില്‍ ആയാലും ഇ
രാഗമെന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ നിറഞ്ഞു
തുളുംബനമെന്നു മനസ്സില്‍ മൌനമായി
പ്രാര്തഥികുബോഴും ആശതന്‍
കൊച്ചു മണ്‍ചിരാതു ഹൃദയത്തില്‍
അണയാതെ കാത്തുസൂഷികുന്നു ഞാന്‍

2 comments:

  1. nannayittundu.........ezhuthanulla manassum sakthiyum daivam thannu anugrahikkatte ennu asamsikkunnu......krishna

    ReplyDelete
  2. എല്ലാത്തിനും നന്ദി കുട്ടുകാരെ

    ReplyDelete